🚁 Όταν το άγχος και η υπερπροστασία παίρνουν τον έλεγχο
Όταν μιλά η φωνή του άγχους, του φόβου και της υπερπροστασίας, πολλές φορές είναι σαν να μην βλέπουμε τη διαχωριστική γραμμή. Δεν καταλαβαίνουμε πότε η συμπεριφορά μας ξεπερνά τα όρια και, αντί να βοηθά το παιδί να εξελιχθεί, επηρεάζει αρνητικά την προσωπική και αθλητική του πορεία. ⚠️
Προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα για το παιδί:
Πολλές φορές ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του ως άγχος, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε είναι η δική μας προβολή.
Το άγχος, δηλαδή, το έχουμε εμείς. 😟
👀 Όταν πετάμε συνεχώς πάνω από τη ζωή του παιδιούΚάνοντας συνεχώς χαμηλές πτήσεις πάνω από τη ζωή του παιδιού μας, είναι σαν να φοβόμαστε τα λάθη του. Λειτουργούμε πριν από εκείνο, για εκείνο. Όμως έτσι του στερούμε πολύτιμες ευκαιρίες για αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «επιτυχημένες ήττες». ✨
Δηλαδή:
Για το ίδιο το παιδί όμως, συμβαίνει συχνά το αντίθετο.
Μειώνονται:
«Γιατί δεν κάνεις κάτι μόνος σου;»
🔄 Πάρ’ το αλλιώς👁️ Αφήνουμε το παιδί-αθλητή να δει τον κόσμο με τα δικά του μάτιαΌχι με τα δικά μας. Χρειάζεται χώρο για να ζήσει, να νιώσει και να καταλάβει μόνο του όσα συμβαίνουν.
📚 Δίνουμε χώρο για λάθηΤο παιδί μαθαίνει από τα λάθη του και έτσι χτίζει πολύτιμες δεξιότητες ζωής (life skills).
Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται ο φόβος του λάθους και ενισχύεται η αυτοεκτίμησή του. 🌱
👂 Ακούμε πρώτα τη δική του γνώμηΠριν βιαστούμε να πούμε τη δική μας άποψη για κάτι που συνέβη στην προπόνηση ή στον αγώνα, χρειάζεται πρώτα να ακούσουμε πώς το ίδιο το παιδί το βίωσε.
Για παράδειγμα, μπορεί η παραμονή του στον πάγκο να μην το ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά η δυσαρέσκεια να είναι κυρίως δική μας.
Εκεί χρειάζεται να φρενάρουμε τις δικές μας αντιδράσεις. 🧠
🛡️ Δεν γινόμαστε οι σωματοφύλακές τουΜαθαίνουμε στο παιδί και του αφήνουμε χώρο να υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Αν το κάνουμε εμείς συνέχεια για εκείνο, τότε του επιβεβαιώνουμε έμμεσα ότι δεν μπορεί να το κάνει μόνο του.
🏆 Οι νίκες είναι δικές τουΌσο για τις νίκες, είναι προτιμότερο να λέμε στους φίλους μας ότι το παιδί «νίκησε» και όχι ότι «νικήσαμε».
Ο πληθυντικός του «εμείς» αφαιρεί από το παιδί-αθλητή ένα μέρος της αίσθησης της προσωπικής επιτυχίας, αφού την μοιράζεται μαζί μας. 🎯
🗣️ Το παιδί-αθλητής έχει δική του φωνήΤο παιδί-αθλητής έχει φωνή.
Δεν χρειάζεται τη δική μας για να ακουστεί. 🙌
Η δική του αποστολή είναι να μάθει όσο περισσότερα μπορεί, καθώς μεγαλώνει και εξελίσσεται.
Η δική μας αποστολή, εκτός των άλλων, είναι να μάθουμε να διαχειριζόμαστε:
✍️ Ευφροσύνη Μήτσιου
Ψυχολόγος
Αθλητική Ψυχολόγος
📝 Πηγή: talentabout.gr
Όταν μιλά η φωνή του άγχους, του φόβου και της υπερπροστασίας, πολλές φορές είναι σαν να μην βλέπουμε τη διαχωριστική γραμμή. Δεν καταλαβαίνουμε πότε η συμπεριφορά μας ξεπερνά τα όρια και, αντί να βοηθά το παιδί να εξελιχθεί, επηρεάζει αρνητικά την προσωπική και αθλητική του πορεία. ⚠️
Προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα για το παιδί:
- να μην πονέσει
- να μη στεναχωρηθεί
- να μην αδικηθεί
- να μη κάνει λάθη
Πολλές φορές ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του ως άγχος, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε είναι η δική μας προβολή.
Το άγχος, δηλαδή, το έχουμε εμείς. 😟
👀 Όταν πετάμε συνεχώς πάνω από τη ζωή του παιδιούΚάνοντας συνεχώς χαμηλές πτήσεις πάνω από τη ζωή του παιδιού μας, είναι σαν να φοβόμαστε τα λάθη του. Λειτουργούμε πριν από εκείνο, για εκείνο. Όμως έτσι του στερούμε πολύτιμες ευκαιρίες για αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «επιτυχημένες ήττες». ✨
Δηλαδή:
- ευκαιρίες να μάθει από τα λάθη του
- ευκαιρίες να εξελιχθεί ως χαρακτήρας
- ευκαιρίες να δυναμώσει ως αθλητής και ως άνθρωπος 💪
Για το ίδιο το παιδί όμως, συμβαίνει συχνά το αντίθετο.
Μειώνονται:
- η αυτοπεποίθησή του
- η αυτονομία του
- η ικανότητά του να παίρνει δικές του αποφάσεις
- η πίστη στον εαυτό του και στις δυνατότητές του
- η αίσθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει και χωρίς εμάς
- ο φόβος του λάθους
- ο φόβος της αποτυχίας 😔
«Γιατί δεν κάνεις κάτι μόνος σου;»
🔄 Πάρ’ το αλλιώς👁️ Αφήνουμε το παιδί-αθλητή να δει τον κόσμο με τα δικά του μάτιαΌχι με τα δικά μας. Χρειάζεται χώρο για να ζήσει, να νιώσει και να καταλάβει μόνο του όσα συμβαίνουν.
📚 Δίνουμε χώρο για λάθηΤο παιδί μαθαίνει από τα λάθη του και έτσι χτίζει πολύτιμες δεξιότητες ζωής (life skills).
Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται ο φόβος του λάθους και ενισχύεται η αυτοεκτίμησή του. 🌱
👂 Ακούμε πρώτα τη δική του γνώμηΠριν βιαστούμε να πούμε τη δική μας άποψη για κάτι που συνέβη στην προπόνηση ή στον αγώνα, χρειάζεται πρώτα να ακούσουμε πώς το ίδιο το παιδί το βίωσε.
Για παράδειγμα, μπορεί η παραμονή του στον πάγκο να μην το ενοχλεί ιδιαίτερα, αλλά η δυσαρέσκεια να είναι κυρίως δική μας.
Εκεί χρειάζεται να φρενάρουμε τις δικές μας αντιδράσεις. 🧠
🛡️ Δεν γινόμαστε οι σωματοφύλακές τουΜαθαίνουμε στο παιδί και του αφήνουμε χώρο να υπερασπίζεται τον εαυτό του.
Αν το κάνουμε εμείς συνέχεια για εκείνο, τότε του επιβεβαιώνουμε έμμεσα ότι δεν μπορεί να το κάνει μόνο του.
🏆 Οι νίκες είναι δικές τουΌσο για τις νίκες, είναι προτιμότερο να λέμε στους φίλους μας ότι το παιδί «νίκησε» και όχι ότι «νικήσαμε».
Ο πληθυντικός του «εμείς» αφαιρεί από το παιδί-αθλητή ένα μέρος της αίσθησης της προσωπικής επιτυχίας, αφού την μοιράζεται μαζί μας. 🎯
🗣️ Το παιδί-αθλητής έχει δική του φωνήΤο παιδί-αθλητής έχει φωνή.
Δεν χρειάζεται τη δική μας για να ακουστεί. 🙌
Η δική του αποστολή είναι να μάθει όσο περισσότερα μπορεί, καθώς μεγαλώνει και εξελίσσεται.
Η δική μας αποστολή, εκτός των άλλων, είναι να μάθουμε να διαχειριζόμαστε:
- το άγχος μας
- τον φόβο μας
- την ανάγκη μας να ελέγχουμε τα πάντα ❤️
✍️ Ευφροσύνη Μήτσιου
Ψυχολόγος
Αθλητική Ψυχολόγος
📝 Πηγή: talentabout.gr
